Cena: 31.00 PLN Gatunek: Fantasy Liczba stron: 504                                                            Wymiary: 135 x 205 mm Oprawa: miękka   Opis Książki: Chłopak z Montany, który nigdy nie chodził do szkoły, miał tylko 15 lat, gdy napisał powieść fantasy Eragorn, o piętnastoletnim chłopcu, który znajduje tajemniczy kamień. Kamień okazuje się być jajem smoka. Wkrótce Eragon nawiązuje ścisłą więź psychiczną ze smoczycą, której nadaje imię Saphira. Eragon z pomocą Saphiry unika śmierci, ale w zamachu ginie jego wuj. Chłopiec zaprzysięga zemstę i wyrusza w drogę by pomścić jego śmierć. Wkrótce okazuje się, że chłopak jest pierwszym z nowego pokolenia Jeźdźców Smoków, legendarnych wojowników dosiadających smoków, zamordowanych przez złego króla Galbatorixa. Eragon staje się decydującą postacią w wojnie między siłami Galbatorixa i ruchem oporu Vardenów.

Data wydania :     rok 2002

Opis książki:

Najpierw przeszedłem pierwszy rozdział - może być. Powiem na początek jedną rzecz, widać że książka pisana przez „niedoświadczonego młotka", z całym szacunkiem dla Christopher'a Paolini'ego, który zaczął pisać tą książkę w wieku 15 lat (chyba?). Więc najpierw może napisze jak to jest z tym prologiem, albo nie z całą książka. Otóż akcja zaczyna się w ciemnym lesie, w nocy kiedy to elfka Arya oraz jej dwóch przyjaciół przewożą ciemnoniebieskie i spore... jajko! Niektórzy na początku się domyślili, że to nie jest jajko kury albo strusia - to jajko jest większe, twardsze i wytrzymalsze. A najdziwniejsze jest to, że na świecie jest od kilkuset lat - a i tak nie pękło. Jednak Arya i jej dwóch strażników-pomocników cały czas w coś wierzą. Na początku nie sposób się domyśleć lecz później pomalutku autor nam to wszystko wyjaśnia. Wróćmy jednak do prologu. Więc młoda elfka przewodniczy przewozowi tej dziwnej zdobyczy, gdy nagle w powietrzu słychać jest świst strzał. Chwilkę później Arya odwraca konia i ucieka. Las zaczął płonąć. Wojowniczka odwraca się to w tą stronę to w tą i nagle widzi człowieka, zmienionego człowieka idącego w jej stronę. Strach pojawił się w jej oczach...

Akcja toczy się wokół Eragona, młodzieńca mieszkającego nieopodal wioski ze swoim wujem i bratem ciotecznym. Pewnego dnia bohater podczas codziennego polowania natrafił na dziwny niebieski kamień - my już wiemy co to jest za „cuś" ;). Brat cioteczny Eragona wyjeżdża w poszukiwaniu pracy, zaś wuja pochłaniają sługi ciemności. W miedzy czasie wykluwa się jajo, po dłuższym namyśle młodzieniec spostrzegł małego smoka!

Jak już pisałem wcześniej w książce widać, że autor jest jeszcze młody - książka jest ciekawa, lecz nie ma z niej żadnego pożytku oprócz satysfakcji przeczytania jej. Podobnie jak JK.Rowling (Harry Potter) pisze prostym, łatwo czytającym się językiem nie wnoszącym nic nowego do naszego obecnego słowniczka. Po raz drugi ponownie jak JK.Rowling stworzyła doskonały świat, dzięki czemu książkę czyta się z minimalnymi (ale jednak istniejącymi) emocjami. Można przeczytać ją w jeden wieczór, albo jej nie przeczytać wcale. Ja polecam - dla własnej satysfakcji.

Prologujemy

Wiatr zawodził w ciemnościach, niosąc z sobą woń, która mogłaby odmienić losy świata. Wysoki Cień uniósł głowę i zaczął węszyć w powietrzu. Wyglądał jak człowiek, tyle że człowiek o szkarłatnych włosach i rdzawoczerwonych oczach.
Wzdrygnął się zdumiony. Wiadomość mówiła prawdę: byli tu. A może to pułapka? Rozważył wszystkie za i przeciw, po czym rzekł lodowatym głosem:
- Rozdzielcie się, ukryjcie za drzewami i krzakami. Musicie zatrzymać każdego, kto się tu zjawi... albo sami zginiecie.
Otaczająca go dwunastka Urgali, uzbrojonych w krótkie miecze i okrągłe żelazne tarcze pokryte czarnymi symbolami, rozbiegła się, szurając głośno stopami. One także przypominały ludzi o krzywych nogach i grubych masywnych ramionach, jakby stworzonych do tego, by miażdżyć w śmiertelnym uchwycie. Znad małych uszu wyrastały skręcone rogi. Potworne istoty ukryły się wśród poszycia, pomrukując głośno. Wkrótce szelest liści ucichł i w lesie znów zapanował spokój.
Cień wyjrzał na szlak zza grubego pnia drzewa. Żaden człowiek nie dostrzegłby niczego w takiej ciemności, dla niego jednak słabiutka poświata księżyca była jasna niczym promienie słońca, zalewające drzewa. Dostrzegał wyraźnie i ostro każdy najdrobniejszy szczegół. Trwał bez ruchu, nienaturalnie cicho, ściskając w dłoni długi jasny miecz. Wzdłuż klingi biegło cieniutkie kręte wyżłobienie. Broń była dość smukła, by wbić się między żebra, lecz dość solidna, by przeciąć nawet najtwardszą zbroję.